Czy posadzki żywiczne są opłacalne?
Każdy z nas, kto jedynie raz przewinął się przez targi przemysłowe, musiał zderzyć się z epoksydami (epitlenkami). Ta ścisła nazwa przeznaczona jest związkom mającym uczestnictwo w syntezie organicznej w celu wytworzenia żywic epoksydowych. Aby stały się użytecznym spoiwem pożytkowanym w gałęziach przemysłu, muszą przebyć tasiemcową fazę syntetycznych procesów chemicznych, a wszystko to w imię nieustająco zwyżkujących oczekiwań długiego odcinka działalności produkcyjnej. Epoksydy wdarły się tedy przebojem do technologii wyrobu posadzek.
Posadzki epoksydowe, ze względu na swą ekstremalnie wysoką odporność chemiczną, eksploatowane są z ochotą w kompleksach użyteczności publicznej, zaczynając od szpitali, aptek i laboratoriów, a kończąc na szkołach, garażach i lotniskach.
Ich wiodącymi zaletami, obok zaznaczonej utrzymaniu czystości oraz konserwacji, bogata oferta kolorystyczna rozszerzona o powracający do łask piasek kwarcowy, zdobniczy i oryginalny design płytek, zabezpieczenie przed pyleniem, wodoszczelność - a ściślej mówiąc - zminimalizowanie nasiąkliwości przez swobodną dyfuzję pary wodnej z gruntu, odporność na uszkodzenia mechaniczne (szczególnie ścieranie i zarysowanie), możność układania w bardzo cienkich warstwach, prostota w wylewaniu (gdy chodzi o jej wersję samorozlewną), bezspoinowość oraz zdatność do przejmowania fakultatywnej faktury wierzchniej. Wypada tu odnotować, iż piasek kwarcowy to nie wyłącznie ostatni trend sztukateryjnej mody, to przede wszystkim wielce kluczowy ingredient epoksydowej nawierzchni - specjalnie selekcjonowany, oczyszczany i suszony staje się substratem epoksydowych zapraw i różnorakich mas szpachlowych.
W ogólnym przekroju tejże posadzki warstwy kompozytów prezentują następująco:
- podłoże betonowe
- grunt
- wierzchnia warstwa epoksydowa.
Posadzki żywiczne zwykle występują w odmianach: antypoślizgowej, cienkopowłokowej, zacieranej i zasypywanej. W przemysłowym wariancie owa płytka jest kompozytową wylewką pokrywającą zagruntowany beton. Dla uzyskania lepszych impresji wizualnych nanizuje się jeszcze cienkowarstwową politurę żywiczną. Jej grubość zależy przede wszystkim od charakteru zastosowania, a także od rodzaju i stanu podłoża.
Opcjonalnie wynosi od 1,5 do 2,5 mm.
Na wypadek lokalnych wypukłości petryfikowanego podłoża niezbędne staje się mechaniczne wyrównywanie, z wydatną pomocą polimerobetonu i wszelakiego rodzaju mas wyrównujących, zawierających domieszki kruszywa kwarcowego. Znaną procedurą wykończeniową jest lakierowanie, jak najbardziej lakierem bezbarwnym. Zaś upatrzoną teksturę zagwarantują nam posypki, chipsy i żelkoty - te ostatnie zabezpieczą naszą podłogę przed penetracją wody i innych niesprzyjających dlań mediów.
Przejdźmy zatem do praktycznej prezentacji najczęściej stosowanych systemów epoksydowych. Są nimi:
- system malowania cienkopowłokowego (barwna impregnacja betonu chroniąca go przed pyleniem i wykruszaniem się, spotykana w obiektach lekkich obciążeń oraz pieszego ruchu)
- system podkładu kwarcowego (stosowany w obiektach użyteczności publicznej oraz kompleksach przemysłowych o średnim obciążeniu)
- system z termoplastyczną membraną (stosowany w pomieszczeniach o dużych obciążeniach dynamicznych i niestabilnych stanach cieplnych, dzięki zastosowaniu elastycznej powłoki membranowej system niweluje mikropęknięcia płyty betonowej)
- system “kamiennego dywanu” (zadomowiony w obiektach fabrycznych o bardzo dużych obciążeniach mechanicznych, wykorzystując wysokie parametry kruszywa kwarcowego przeciwdziała on intensywnym naciskom powodowanym przez ciężkie pojazdy fabryczne, np. wózki widłowe)
- system antystatyczny (spotykany we wszystkich budynkach przeznaczenia ogólnego i przemysłowego, gdzie zachodzi stała konieczność odprowadzania ładunków elektrycznych z powierzchni podłogowej)
Zaprezentowany wyżej przegląd przeznaczeń płytek pozwala nam uświadomić sobie ich uniwersalność. Wypada sobie jednak powiedzieć, że przy całej swojej prostocie i taniej eksploatacji mogą być nieznacznie toksyczne. Ma to tym bardziej znaczenie dla pojedynczego użytkownika takich podłóg, szczególnie takiego, który boryka się z wszelkimi alergiami. Ich możliwe szkodliwość dla zdrowia nie jest atoli funkcją czasookresu użytkowania, wiąże się ona prędzej ze wczesnym etapem produkcyjnym narażającym na szwank zdrowie pracowników zatrudnionych przy produkcji i przetwórstwie. Same żywice epoksydowe nie stwarzają na szczęście napomkniętego zagrożenia.
Najnowsze posadzki epoksydowe cechują się krótkim czasem wykonania - od dwóch do trzech, a bywa że siedmiu dni. Są jeszcze bardziej przyczepne do podłoża, co zapobiega ich potencjalnym rozwarstwieniom. Oprócz aplikacji piasku kwarcowego i kruszyw barwionych, które zdążyły już zdobyć markę u klienta, pojawia się na rynku sposobność łączenia i harmonizowania dekoracyjnej posadzki epoksydowej z płatkami barwionymi. Moduły takiego kunsztownego collagu są podobne jak w przypadku posadzek z domieszką kwarcu. Zaznaczmy tu jednak z zadowoleniem, iż możliwość tworzenia naszych własnych układów paletowych jest w tymże wypadku wręcz nieograniczona.
Epoksydy są takim rodzajem kompozytu, który świetnie kompiluje i konweniuje z innymi laminatami, takimi jak drewno, szkło i węgiel, z tymże ów ostatni jest najmniej zahartowany na uderzenia i obciążenia dynamiczne.
Walory żywic epoksydowych znajdują uznanie nie tylko w zawężonych kręgach high-tech, ale także pośród masowych odbiorców, nastawionych na tradycjonalizm aranżacyjny i rustykalność scenografii. Kompozyty epoksydowe bardzo ładnieproporcjonalnie łaczą się z drewnem, nadając całości kompozycji wyjątkowo monolityczny i niepowtarzalny charakter. Są lekkie, trwałe, odporne na długotrwałe działanie wody i właśnie z powodu takich walorów znajdują popyt wyrabiając sobie markę w środowisku żeglarskim.
Jednak najbardziej niezawodne są laminaty epoksydowo-szklane. Wydają się w sumie nieczułe na reakcję podwyższonych temperatur. I na koniec jedna uwaga natury ogólnej - otóż posadzki epoksydowe dają optymalne efekty w przestrzeniach gdzie zastosowane są w sposób zamierzony i celowy, źle by się stało, gdyby ich potencjalny użytkownik kierował się przy ich zakupie zamierzonym skąpstwem i myśleniem redukcyjno-kosztorysowym. Posadzki z tworzyw sztucznych nie mogą być surogatem droższego rozwiązania, bo to kaleczyłoby ideę współczesnego podejścia do wystroju wnętrz i ogólnie - architektury użytkowej.